در کوهستانی به عمق فنجان قهوه

هستم ؛ درست نمی دانم آیا از 2 ده قبل از سال معروف 2000 که در روزی برفی وابستگیم را به رگی قطع کردند و به اکسیژن وابسته ام کردند یا از همان لحظه که پیر مرد روی بالکن چوبی با عینک ته استکانی فرم مشکی نوشتن را یادم داد !
می توانم دوست داشته باشم پس به گمانم هستم .
چه اهمیتی دارد که چه هستم .
پذیرفته ام سلول های جهان به سمت بی نظمی پیش می روند که رها شوند و در این رهایی باری دیگر متولد شوند .
انگار ارزش زندگی بیشتر از یک تولد است .